Verlangen….

nadat iedereen hier weer is opgeknapt en de oudsten weer naar school zijn, is er weer tijd voor opruimen en nadenken…(en natuurlijk naaien en haken!)
Dat zorgde ervoor dat ik weer eens in mijn gedachten bleef hangen en toch wel weer nadacht over de nieuwe naaimachine die ik nog altijd graag wil, en de lockmachine, en mn fiets is al zo oud, en zo zijn er altijd wensen, wensen en nog meer wensen. Ik voel me dan vaak ontevreden en hebberig naar nieuws. En het is ook wel waar dat ik al jaren, (ik denk meer dan mn halve leven…haha, ik kreeg mijn machine voor het slagen van de MBO) met mijn naaimachine doe. En dat die inmiddels wel aan vervanging toe is. En dat mijn lock een ouwetje van 100 euro zoveelstehands is. En dat mn fiets, nou ja, ga zo maar door…

En toen kwam ik bij het opruimen van mijn naaimand deze spreuk tegen:

Ik heb hem al een tijd opgehangen gehad in de kamer en weer raakte het me! Nu heb ik hem opnieuw opgehangen, nog veel zichtbaarder in de kamer, namelijk boven de eettafel. Die tevens naaitafel en studeertafel en nog-veel-meer-tafel is. Wat een lesje is dit in verlangen. Verlangen is niet slecht maar hebberigheid wel! En mijn verlangens zijn op zich niet echt nodig. Nou ja, het zijn…verlangens. Ik denk dat ik dat maar zo moet laten!

En ik naaide met mn machine mooi wel een kussen van mijn gehaakte granny's. Ik ben er blij mee!! Helemaal vrolijk toch…en lekker groot, formaat hoofdkussen.

Ook verzamelde ik in mijn stoffenbank wat zomerstoffen, ik kocht wat bij en zo is er weer een stapeltje leuke lapjes waar ik nu alweer zin in de lente van krijg. De twee stoffen met kleine bloemetjes kocht ik vorige zomer in Frankrijk met de belofte dat ik er voor de twee jongste meiden een jurk van zou maken. Dus dat is al een in te lossen belofte. Verder heb ik nog geen plannen, maar wel zin!

Nu lekker patronen uitzoeken!

Voor tussendoor heb ik weer een klein haakwerkje opgepakt: de kersen waar ik volgens mij zo bijna mee begon toen ik begon met haken, iets meer dan 6 jaar geleden. Mijn dochter Giulia was net geboren en al snel hingen er zulke kersen aan de kap van de kinderwagen. De blaadjes maak ik van vilt en die naai ik met de naaimachine aan de kersenstokjes vast. In de kersen deed ik eerder vulling maar nu heb ik er een houten kraal in gedaan, een mooi stevige kers krijg je daarvan!

fijn weekend vast!

groetjes Willemien

Kind ziek, kind zwak en kind misselijk….

Niet echt een leuke titel voor een blogberichtje…maar het is wat het is. Vanaf maandag heb ik drie kinderen thuis, en inderdaad, eentje ziek, eentje zwak en eentje misselijk. Mijn oudste zoon heeft het het ergst te pakken. Hij is heel slap nadat hij hoge koorts had. Vandaag ging hij voor het eerst weer even in bad. Maar kwam er trillerig uit. Dus hij ligt nu weer in de bank.
Na vijf dagen heb ik het zelf wel een beetje gehad. Uiteraard ben ik heel blij dat Jarne (inmiddels 6 weken oud) en ik zelf niet ziek zijn geworden! En het was op sommige momenten ook best gezellig en hebben we voorgelezen, spelletjes gedaan en lekker gerelaxt. Maar ik miste wel even de vrijheid van even boodschappen doen, even een bak koffie bij mijn schoonmoeder of de ochtend dat mijn moeder hier altijd gezellig is. De voorraadkast is leeg, de melk is op en ik snak naar even naar buiten zonder dat ik me schuldig voel omdat ik de kinderen even alleen laat.
Morgen vieren we de verjaardag van mijn moeder, en ik hoop dat in ieder geval de meisjes voldoende zijn opgeknapt om mee te gaan. Dat Olaf dat nog niet trekt, lijkt duidelijk. Dus ik heb me er al bij neergelegd dat ik er alleen heen ga rijden. Maar goed, dat is morgen…

Waar ik wel tijd voor had tussen al het wassen, schoonmaken en zorgen door, is het haken, ik ben weer een stukje opgeschoten en het wordt een kussen. Lekker vrolijk! Nu hopen dat ik volgende week wel weer de markt kan opzoeken, dan kan ik me uitleven op kant, band en stof voor het maken van de achterkant en de pipingrand. Nu al zin in!

Vorige week maakte ik een jurk voor mezelf. Omdat ik een heel fijne jurk gekocht had heb ik die nagemaakt. De stof komt van de markt, en ik ga zeker op zoek naar een soortgelijke stof, de jurk is erg fijn geworden, en helemaal naar mijn zin! Dus die gaat wel in de herhaling…de jurk die ik namaakte zit ook al zo lekker…

 

Fijn weekend,

Willemien

En langzaam komen we weer op orde….

Nu de stroom bezoek wat is opgedroogd, is er weer wat tijd voor ontspanning. Ik ben lekker aan de haak geslagen. Wat fijn nu mijn handen niet meer zoveel pijn doen van de medicijnen! Omdat ik ondertussen een koffer vol met resten haakkatoen heb, vond ik het zonde om meteen weer nieuwe katoen in te slaan en zocht ik gewoon wat bolletjes uit die samen een mooie granny konden vormen. Deze komt uit het boek haken en kleur en heb ik al vaker gehaakt. Ik heb nog niet precies een idee wat ik met de granny's ga doen, maar ik haak gewoon tot het dunste bolletje op is. De stand is nu 22 granny's…

Ik geniet van de vrolijke kleuren! En zo handig op te pakken omdat het zo'n klein werkje is! Ook ben ik begonnen met een kadootje wat ik wilde haken, hier moet ik nog even mee verder maar de steek is zo leuk! Dit is de paasei steek uit het boekje haken en kleur….maar dan in een ander ontwerp gebruikt.

Ondertussen genieten we enorm van Jarne. Hij doet het goed en we komen helemaal in onze rol met knuffelen en flesjes geven. Vooral Olaf is zo trots!

Hoe kan het ook anders met zo'n lief broertje. En wat doet het ons gezin goed dat ik hele weken thuis ben. Voor de kinderen is het fijn duidelijk dat er geen oppas is of dat ze niet naar het kinderdagverblijf hoeven, en ook merken we het aan de was, iets heel logisch eigenlijk, maar wat is het fijn om iedere dag de was bij te hebben. En nu heb ik ook voor het eerst eigenlijk een goed ritme in het wegvouwen en in de kast leggen van de was. 

Zelf geniet ik ook erg van het koken en opruimen in huis. En ook daarin heb ik omdat ik aan de flestijden gebonden ben veel meer ritme dan normaal. Je weet dat je maar kort de tijd hebt, dus bij mij werkt het toch wel zo dat ik dan eerst mn huishouden snel op orde breng, en daarna blijft er dus ook nog genoeg tijd over om te haken. Alleen de avonden, die zijn wel heel snel om…maar goed, overdag zit in nu ook gerust te haken of wat te ontspannen. En ik merk, mijn bloeddruk lijkt veel beter onder controle zo!

groetjes Willemien

De stroom bezoek blijft nog even aanhouden…

heel gezellig maar mijn jongste dochter heeft er ondertussen wat minder zin in…En dat is natuurlijk best te begrijpen. Iedere ochtend ben ik eerst zelf druk met poetsten en ruimen, en daarna zit mama met allerlei mensen koffie en thee te drinken en er is geen tijd om te knutselen, spelletjes te spelen of voorlezen…daar moeten we maar snel wat aan doen!
Vandaag ging ik met Jarne op mijn werk zelf op bezoek. Op de basisschool waar ik werk in groep 4. Het was feest! Samen met een collega die ook een kleine baby heeft even de klas in, foto's maken, gezellig vertellen en luisteren en wat lekkers eten. Erg leuk om de verhalen van de kinderen zelf te horen...

En ook de juffen van onze eigen kinderen kwamen hier thuis op bezoek. Dat is toch wel heel speciaal, en wat zijn de kinderen dan trots dat ze hun broertje kunnen laten zien! Vanaf morgen hoop ik ze zelf weer naar school te brengen. En wat we hebben afgesproken is dat bij goed weer ik ze lopend met Jarne in de wagen naar school breng. Wat jammer dat het voor deze week zulke slechte weerberichten zijn! Maar goed, er komen vast nog genoeg mooie dagen.

Het lekker zelf bezig zijn mag duidelijk zijn, daar is bijna nog geen tijd voor. Het haken wil ik graag weer oppakken nu mijn handen niet meer zo veel pijn doen. Maar eerst moet ik op zoek naar een leuk idee en nieuw katoen. Dus dat duurt even. Ondertussen genieten we hier van alle babygeluk!

Wat ik wel al even heb kunnen doen is het naaien van een babymutsje wat over de oren goed blijft zitten, ik had al wel een aantal mutsjes maar niet eentje blijft goed zitten als Jarne slaapt in de wagen. En iedere keer stoppen om het mutsje weer over zijn oortjes te doen is ook zo wat, dus naaide ik een ieniemienie kaboutermutsje…

En als ik het lint strik onder zijn kin en goed wegstop in zijn jasje, blijft het heel goed zitten. Zo zitten zijn oortjes goed verstopt!

groetjes Willemien

Hoera, een zoon: JARNE SIMCHA

We ontvingen een prachtig jongetje, 2660 gram, geboren op kerstavond, 24 december om 21.58 uur. Geboren na 37 weken zwangerschap. Wat een opluchting na de laatste weken….
En wat kunnen we er allemaal van genieten, deze kerstvakantie! De rust in huis is gewoon heerlijk, en ondanks dat er bezoek is, en komt en weer gaat, is het vakantie, kraamtijd en feest in een!

Omdat Jarne in het ziekenhuis is geboren waren de kinderen er pas de volgende ochtend bij. Hoe blij waren ook zij dat ze niet op bezoek kwamen, wat ze dachten…(en ik ook!) Maar dat ik meteen met ze mee naar huis mocht. Gelukkig had mijn man de maxi cosi in de auto gezet! Wat een kerstochtend heb je dan, ik appte eerst mijn zussen dat het raar voelde, kerstochtend zonder kerkdienst in het ziekenhuis in je eentje met je pasgeboren baby. Mijn man was thuis gaan slapen om het ook de kinderen te kunnen vertellen dat Jarne geboren was. En toen kwam er een kerstontbijtje wat op mn ziekenhuisbed gebracht werd. Slik,
Vervolgens werd de deur op een kier gezet en hoorde ik een kerstkoor liederen zingen, later bleek dat dat vrij personeel was die hier een traditie van hebben gemaakt. Slik. Op Kerstochtend zingen in het ziekenhuis. Nog even later kwam de arts zeggen dat mijn situatie zo gunstig was dat ik gewoon naar huis mocht….

Pfft als ik eraan terug denk, komt de blijdschap weer in m'n hart!
Je zult begrijpen dat we hier een heel speciale kerstvakantie hebben.
Dit is wat ik zie vanuit mijn bed:

En op deze manier genieten alle vier onze oudere kinderen van het knuffelen….Dit is Giulia:

We zijn dankbaar en blij dat we mogen zorgen voor JARNE,
zijn tweede naam SIMCHA betekend 'vreugde'

groetjes van Willemien

Nog even volhouden….

Mijn zwangerschap is nu bijna 36 weken ver, dus nog even volhouden! Ik wordt verwend met lieve kaartjes, veel hulp en fijne kadootjes. Dat maakt het volhouden makkelijker! Ook is het zo fijn om gewoon even een berichtje te krijgen hoe het met me is, of ik het nog volhou. Dat doet goed! En nadat ik dit mooie bakboek won afgelopen week, kan ik me ook nog verlekkeren aan deze heerlijke baksels….

Het valt me wel zwaar, (helaas…) met glans de zwaarste zwangerschap die ik heb is deze vijfde. Mijn vingers doen zo zeer, dat ik niet meer kan haken. De gewrichten zijn pijnlijk, dus mijn kleurrijke haakwerkje wat ik toch nog begon ligt nu onafgemaakt in de haakmand. En dat terwijl ik zoveel tijd heb! Echt te pijnlijk, balen…

Voor een feestvierende collega kroop ik nog wel even achter de naaimachine, 25 jaar getrouwd, en daar hoort natuurlijk een leuk kadootje bij. Ik gebruikt een van mijn nieuwe labels voor het maken van een bakzak. Een recept van millionaires shortbread, heerlijke koek met karamel en chocola erin en wat ingrediënten erbij. De liefde van de man gaat volgens mij ook na 25 jaar nog wel door de maag… Ze is een bakgraag type dus ik denk dat het kadootje wel in de smaak valt. Was in ieder geval erg leuk om te doen! Voor herhaling vatbaar, dus ik denk dat ik later nog wel meer bakzakkadootjes maak.

En verder kijken we uit naar het Kerstfeest, ook hier gebruiken we het boekje van Janneke Burger. "We zien hem dichterbij komen"van jannekesjoligewereld.blogspot.nl

Onze kinderen vinden het erg leuk om dit te lezen en vooral de plaatjes te plakken. We zingen er ook veel meer liedjes door, onze computer staat vlak bij de tafel dus gebruiken we ook vaak Youtube om liedjes op te zoeken, ook de wat onbekendere. In onze kerk zingen we het adventslied van Een lichtje aan de horizon, iedere week en vers erbij. Dat zingen we nu 's avonds bij het eten ook thuis. 

Op de muur boven de computer maakte ik dit:

Verder geen voorwerpen erbij, af en toe komt er wel wat versiering bij maar in deze toch al onrustige periode vind ik het zo goed. Nog even volhouden, Advent, bijzondere periode zo!

groetjes Willemien

Een lichtje aan de horizon. Kerstlied nav het verhaal van Ruth en Naomi.